Yiğit
Şahinoğlu

2005 · 12

หาเงินไม่เคยง่าย. ยืนด้วยขาตัวเองได้ นั่นสำคัญ.

Elazığ

วันที่ 31 พฤษภาคม 2005 ผมเกิดที่ Elazığ เมืองทางตะวันออกของตุรกีที่ผมแบกไว้ในหัวใจมาตลอด ในตุรกี คนมักเชื่อม Elazığ กับ “Gakgoşlar” และแม้แต่เลข 23 บนป้ายทะเบียนก็พอให้คนนึกถึงเมืองนี้ได้แล้ว ผมโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดา พ่อเป็นนักธุรกิจ แม่เป็นแม่บ้าน ผมมีพี่ชายคนหนึ่งกับน้องสาวคนหนึ่ง จากภายนอก วัยเด็กของผมคงดูเหมือนวัยเด็กของเด็กหลายคน: ไปโรงเรียน กลับบ้าน เล่นกับเพื่อน ใช้เวลากับครอบครัว และสนุกกับสิ่งเรียบง่ายที่เด็ก ๆ สนุก แต่ตั้งแต่อายุยังน้อยมาก ผมค่อย ๆ คุ้นกับอีกด้านหนึ่งของชีวิต งาน ตอนอายุราวสิบขวบ ผมเริ่มช่วยพ่อที่ที่ทำงานหลังเลิกเรียนและวันหยุดสุดสัปดาห์ ในวัยนั้น ผมไม่ได้คิดว่ากำลังเรียนรู้อะไรสำคัญ ไม่ได้จินตนาการเลยว่าประสบการณ์เล็ก ๆ เหล่านั้นจะหล่อหลอมตัวตนที่ผมจะกลายเป็น

18

บางครั้งการกลับไม่ใช่การยอมแพ้. มันคือการเตรียมตัวเพื่อลองใหม่.

พาสปอร์ต. สองวัน.

ในเดือนสิงหาคม 2023 ผมซื้อตั๋วเที่ยวเดียว แล้วเดินทางคนเดียวไปดูไบครั้งแรก ตอนนั้นภาษาอังกฤษของผมจำกัดมาก พูดได้แค่ประโยคง่าย ๆ อย่าง “Hi” กับ “How are you?” เงินมีไม่มาก ไม่มีแผนละเอียด ครอบครัวไม่ได้ห้ามจริง ๆ แต่แน่นอนว่าเป็นห่วง ท้ายที่สุด ผมยังเด็กมาก แล้วจู่ ๆ ก็ซื้อตั๋วเที่ยวเดียวไปประเทศที่ไม่คุ้นเลย เมื่อเครื่องลงพื้น ผมเข้าใจครั้งแรกเลยว่าโลกใหญ่จริง ๆ แค่ไหน ทุกอย่างรู้สึกแปลก ภาษา เมือง ราคา สภาพแวดล้อม และที่สุด คือความกลัวข้างใน ผมอยู่ที่นั่นแค่สองวัน สองวันต่อมา ผมซื้อตั๋วกลับตุรกี ตอนออก พนักงานสนามบินยังถามด้วยซ้ำว่าทำไมอยู่แค่สองวัน

Pakistan

มาถึงปากีสถานแล้ว — จะไม่ให้กลับก่อนเอาไปเล่นโฆษณามะม่วงไม่ได้.

Pakistan’a geldin o kadar, seni mango reklamında oynatmadan göndermeyiz dediler ve böyle cıvıl cıvıl ceketler giydirip manken gibi pozlar veriyorum

ปากีสถาน

คำบรรยายของเขาเอง เขียนบนรูป. เสื้อตัวนั้นคือโฆษณา.

2025.09

ไม่ว่าจะเกิดอะไร ให้เดินต่อ.

หลวงพระบาง

ในเดือนกันยายน 2025 ผมถึงลาวครั้งแรก ไม่รู้เลยว่าประเทศนี้จะกลายเป็นบ้านในที่สุด ผมเริ่มโบกรถแถว Huay Xai ผ่าน Muang Xay กับ Luang Namtha แล้วถึง Luang Prabang ในที่สุด ตอนแรก คิดว่าถนนแย่มาก การสั่น ฝุ่น ความเหนื่อย และชั่วโมงการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้คิดว่าอาจพักหนึ่งคืนแล้วจาก แต่บางครั้งชีวิตทำงานต่างออกไป คุณคิดว่าแค่ผ่านไป ขณะที่ชีวิตเริ่มเขียนบทถัดไปให้คุณแล้ว พอถึง Luang Prabang ผมพักที่โฮสเทล เย็นนั้น ผมติดต่อเพื่อนที่รู้จักผ่าน Couchsurfing เช้าวันรุ่งขึ้น เขาชวนให้ไปอยู่บ้านเขา ผมรับ เดิมอยากแค่พัก ซักเสื้อผ้าที่สะสมระหว่างทาง ตัดต่อวิดีโอบ้าง แล้วเดินทางต่อ

Now

คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเส้นชัยอยู่ไหน ก่อนก้าวแรก.

You don't have to know where the finish line is before you take the first step.

อีกฝั่งของกล้อง

วันนี้ ผมอยู่ใน Luang Prabang ลาว ที่เคยเป็นแค่ชื่อบนแผนที่เดินทาง ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม ผมยังเป็นหนุ่มจากตะวันออกของตุรกีคนนั้น ไม่มีปริญญาจากมหาวิทยาลัยมีชื่อ ไม่ได้มีแผนความสำเร็จที่ออกแบบสมบูรณ์มาตั้งแต่ต้น แค่เริ่มทำงานแต่เนิ่น ๆ ทำผิดแต่เนิ่น ๆ เรียนรู้ความรับผิดชอบแต่เนิ่น ๆ แล้วครั้งแล้วครั้งเล่า เรียนรู้ที่จะลุกขึ้นใหม่ ผมขาย simit ซ่อมจักรยาน เปิดร้านสิบตารางเมตร บริหารบริษัททำความสะอาด ลองอสังหาริมทรัพย์ ออกจากดูไบเพราะกลัว ออกจากอินเดียเพราะป่วยและกลัว โบกรถผ่านอิรักและอิหร่าน เดินทางจากอิหร่านมุ่งปากีสถาน เจอโรงพยาบาล พรมแดน สถานีตำรวจ รถบัสทางไกล บ้านคนแปลกหน้า ความใจดีที่ไม่คาดคิด ความกลัว ความเหงา และช่วงเวลาที่วางแผนไว้ไม่ได้เลย