ເລື່ອງຍາວ

ຈາກລົດເຂັນຊິມິດ ສູ່ປະຕູທີ່ລາວເປີດທຸກເຊົ້າ

ຄຳແປ ລາວຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານ.

ຖ້າມີຄົນໃດບອກຂ້ອຍເມື່ອຂ້ອຍອາຍຸ 12 ປີວ່າ ມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍຈະອອກຈາກຕວກກີ ເດີນທາງຄົນດຽວເປັນພັນໆກິໂລແມັດ ຂ້າມປະເທດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ India, Iraq, Iran, Pakistan ແລະອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍສ້າງຊີວິດຢູ່ປະເທດໜຶ່ງທີ່ຕົ້ນກຳນົດວ່າຈະພັກພຽງ 10 ມື້ — ແມ້ແຕ່ເລີ່ມດຳເນີນການໂຮງແຮມນ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ — ຂ້ອຍອາດຄິດວ່າຄົນນັ້ນບ້າ.

ເພາະຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍເປັນພຽງເດັກນ້ອຍທຳມະດາ.

ຂ້ອຍບໍ່ມີພື້ນຖານພິເສດ. ຂ້ອຍບໍ່ມີແຜນທີ່ອອກແບບຢ່າງລະອຽດເພື່ອຄວາມສຳເລັດ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊີວິດຈະພາໄປໃສ. ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເລີ່ມເຮັດວຽກຕັ້ງແຕ່ອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍ ແລະເລັກໆນ້ອຍໆ ຂ້ອຍເລີ່ມເຫັນດ້ານອື່ນຂອງຊີວິດ.

ເມື່ອຫັນກັບໄປເບິ່ງຕອນນີ້ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈບາງສິ່ງທີ່ຕອນນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້: ຊ່ວງເວລາທີ່ປ່ຽນແປງຊີວິດຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ໜ້ອຍຄັ້ງທີ່ຈະເປັນຊ່ວງໃຫຍ່ໂຕະໂຕ ທີ່ເຮົາຈິນຕະນາການ. ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ ຊີວິດປ່ຽນແປງຢ່າງງຽບໆ. ມັນເກີດຂຶ້ນຜ່ານການຕັດສິນໃຈນ້ອຍໆ ວັນທີ່ຍາກ ຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ ແລະຊ່ວງເວລາທີ່ຕອນນັ້ນເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຄວາມໝາຍ.

ແລະບາງຄັ້ງ ຫຼາຍປີຕໍ່ມາ ເຈົ້າຫັນກັບໄປເບິ່ງ ແລະຮູ້ວ່າວັນທຳມະດາເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ.

2005 · Elazığ

ຂ້ອຍເກີດໃນເມືອງນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງໃນຕາເວັນອອກຂອງຕວກກີ

ໃນວັນທີ 31 Mayıs 2005 ຂ້ອຍເກີດຢູ່ Elazığ ເມືອງໜຶ່ງໃນຕາເວັນອອກຂອງຕວກກີ ທີ່ຂ້ອຍຖືໄວ້ໃນຫົວໃຈສະເໝີ. ໃນຕວກກີ ຄົນມັກເຊື່ອມໂຍງ Elazığ ກັບ “Gakgoşlar” ແລະແມ້ແຕ່ເລກ 23 ເທິງປ້າຍທະບຽນລົດ ກໍພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນຄິດເຖິງເມືອງນີ້.

ຂ້ອຍໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນຄອບຄົວຊັ້ນກາງທຳມະດາ. ພໍ່ຂອງຂ້ອຍເປັນນັກທຸລະກິດ ແມ່ເປັນແມ່ບ້ານ ແລະຂ້ອຍມີອ້າຍໜຶ່ງຄົນ ແລະນ້ອງສາວໜຶ່ງຄົນ. ຈາກພາຍນອກ ໄວເດັກຂອງຂ້ອຍອາດເບິ່ງຄືໄວເດັກຂອງເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນ: ໄປໂຮງຮຽນ ກັບບ້ານ ຫຼິ້ນກັບໝູ່ ໃຊ້ເວລາກັບຄອບຄົວ ແລະມ່ວນຊື່ນກັບສິ່ງງ່າຍໆທີ່ເດັກນ້ອຍມັກ.

ແຕ່ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍ ຂ້ອຍຄ່ອຍໆຮູ້ຈັກດ້ານອື່ນຂອງຊີວິດ.

ວຽກ.

ເມື່ອຂ້ອຍອາຍຸປະມານ 10 ປີ ຂ້ອຍເລີ່ມຊ່ວຍພໍ່ຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກຫຼັງເລີກຮຽນ ແລະໃນທ້າຍອາທິດ. ໃນອາຍຸນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຄິດວ່າຕົນເອງກຳລັງຮຽນຮູ້ສິ່ງສຳຄັນໃດ. ຂ້ອຍແນ່ນອນບໍ່ໄດ້ຈິນຕະນາການວ່າປະສົບການນ້ອຍໆເຫຼົ່ານັ້ນຈະສ້າງຮູບຮ່າງຄົນທີ່ຂ້ອຍຈະກາຍເປັນ.

ຂ້ອຍພຽງຄິດວ່າ ຖ້າພໍ່ກຳລັງເຮັດວຽກ ບາງທີຂ້ອຍກໍຄວນຊ່ວຍລາວເຊັ່ນກັນ.

ເລັກໆນ້ອຍໆ ຂ້ອຍເລີ່ມເຂົ້າໃຈວ່າການຫາເງິນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ ການຮັບມືກັບລູກຄ້າໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ ການໃຫ້ບໍລິການໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ ແລະສຳຄັນທີ່ສຸດ ຄວາມຮັບຜິດຊອບມີຫຼາຍປານໃດຢູ່ເບື້ອງຫຼັງແມ້ແຕ່ທຸລະກິດນ້ອຍທີ່ສຸດ.

ຈາກນັ້ນ ປະມານອາຍຸ 12 ຫຼື 13 ປີ ຂ້ອຍອອກໄປນອກບ້ານເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະເລີ່ມຂາຍ simit ເຂົ້າຈີ່ງາຂອງຕວກກີແບບດັ້ງເດີມ.

ຂ້ອຍຈະເຄື່ອນລົດເຂັນນ້ອຍຂອງຂ້ອຍຜ່ານຖະໜົນ ແລະຂາຍ simit ໃຫ້ຄົນຜ່ານໄປຜ່ານມາ. ຂ້ອຍສາມາດຫາໄດ້ປະມານ 10–20 ລີຣາຕວກກີຕໍ່ມື້.

ມື້ນີ້ ຈຳນວນນັ້ນອາດຟັງເບິ່ງບໍ່ສຳຄັນ.

ແຕ່ສຳລັບຂ້ອຍ ມັນໝາຍຄວາມວ່າອີກຢ່າງໜຶ່ງທັງໝົດ.

ມັນແມ່ນເງິນທີ່ຂ້ອຍຫາໄດ້ດ້ວຍມືຂອງຕົນເອງ.

ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າຂ້ອຍສາມາດເຮັດວຽກເພື່ອບາງສິ່ງ ຫາບາງສິ່ງ ຊື້ບາງສິ່ງໃຫ້ຕົນເອງ ແລະຮັບຜິດຊອບເລັກນ້ອຍຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນເອງ.

ແນ່ນອນ ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງເດັກນ້ອຍອາຍຸນ້ອຍປານນີ້ຈຶ່ງເຮັດວຽກ.

ບາງຄົນສະໜັບສະໜູນຂ້ອຍ. ຄົນອື່ນຖາມວ່າ “ເປັນຫຍັງເດັກນ້ອຍອາຍຸນ້ອຍປານນີ້ຈຶ່ງຕ້ອງເຮັດວຽກ? ຄອບຄົວລາວຍາກຈົນບໍ?”

ແມ້ແຕ່ຍາດພີ່ນ້ອງບາງຄົນກໍເວົ້າສິ່ງທີ່ຕິດຢູ່ໃນຄວາມຈຳຂອງຂ້ອຍເປັນເວລາຫຼາຍປີ ເພາະພວກເຂົາກັງວົນວ່າການເຫັນຂ້ອຍເຄື່ອນລົດເຂັນນ້ອຍຢູ່ໜ້າທຸລະກິດຂອງພວກເຂົາ ອາດສົ່ງຜົນຕໍ່ຊື່ສຽງຂອງຄອບຄົວ.

ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍເຈັບປວດ.

ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຖືກເຂົ້າໃຈຜິດ.

ແຕ່ຫຼາຍປີຕໍ່ມາ ເມື່ອຂ້ອຍຫັນກັບໄປເບິ່ງ ຂ້ອຍຮູ້ວ່າປະສົບການເຫຼົ່ານັ້ນແນະນຳຂ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກສັງຄົມໄວກວ່າຄົນອາຍຸດຽວກັນສ່ວນໃຫຍ່.

ພວກມັນສອນຂ້ອຍບາງສິ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ:

ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະເຂົ້າໃຈການເລືອກຂອງເຈົ້າ.

ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະເຊື່ອໃນຄວາມຝັນຂອງເຈົ້າ.

ແລະບາງຄັ້ງ ສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້ ຄືວິທີສືບຕໍ່ຍ່າງ ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນຮອບຕົວເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຍ່າງໃນທິດນັ້ນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ຂ້ອຍເກີດໃນເມືອງນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງໃນຕາເວັນອອກຂອງຕວກກີ — Elazığ

ມັດທະຍົມຕົ້ນ · Elazığ

ໂຮງຮຽນແຫ່ງທຳອິດຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນໂຮງຮຽນສະເໝີໄປ

ໃນຊ່ວງໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕົ້ນ ຂ້ອຍຍັງເປັນເດັກຄົນເດີມທີ່ຮັກລົດຖີບ.

ຄວາມສົນໃຈໃນລົດຖີບຂອງຂ້ອຍເພີ່ມຂຶ້ນເຂັ້ມຂຶ້ນ. ຂ້ອຍເລີ່ມຮຽນວິທີສ້ອມແປງພວກມັນ ເຂົ້າໃຈວ່າພວກມັນເຮັດວຽກແນວໃດ ແລະໃນທີ່ສຸດຄົນໃນບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍເລີ່ມຮູ້ຈັກຂ້ອຍວ່າເປັນຄົນທີ່ສາມາດມາຫາໄດ້ ເມື່ອລົດຖີບຂອງພວກເຂົາມີບັນຫາ.

ມື້ໜຶ່ງ ຂ້ອຍແມ້ແຕ່ພິມເຈ້ຍຂະໜາດ A5 ນ້ອຍໆ.

ທາງເທິງ ຂ້ອຍຂຽນ “Şahinoğlu Bisiklet” ແລະທາງລຸ່ມ ຂ້ອຍໃສ່ເບີໂທລະສັບຂອງຂ້ອຍ. ຈາກນັ້ນຂ້ອຍຕິດເຈ້ຍເຫຼົ່ານັ້ນໃສ່ຝາ ເສົາ ແລະບ່ອນຕ່າງໆຮອບບ້ານເກີດ.

ເມື່ອຂ້ອຍຄິດເຖິງມັນຕອນນີ້ ຂ້ອຍຫາຍິ້ມບໍ່ໄດ້.

ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າການຕະຫຼາດແມ່ນຫຍັງ.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າການສ້າງຍີ່ຫໍ້ສ່ວນຕົວໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍກ່ຽວກັບການເປັນຜູ້ປະກອບການ.

ຂ້ອຍພຽງຕ້ອງການໃຫ້ຄົນຮູ້ວ່າຂ້ອຍສາມາດສ້ອມແປງລົດຖີບໄດ້.

ແຕ່ເມື່ອຫັນກັບໄປເບິ່ງມື້ນີ້ ຂ້ອຍຮູ້ວ່ານີ້ອາດເປັນປະສົບການຈິງຈັງແຫ່ງທຳອິດຂອງຂ້ອຍກັບການເປັນຜູ້ປະກອບການ.

ຕໍ່ມາ ໃນຊ່ວງໂຮງຮຽນມັດທະຍົມປາຍ ຂ້ອຍຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນມັດທະຍົມປາຍ Imam Hatip. ໂຮງຮຽນໃຫ້ຂ້ອຍຫຼາຍສິ່ງ — ຄູ ໝູ່ ຄວາມຮູ້ ຄວາມຊົງຈຳ ແລະບົດຮຽນທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ຄຸນຄ່າເຕັມທີ່ຈົນກວ່າຫຼາຍປີຕໍ່ມາ.

ຂ້ອຍເຄົາລົບໂຮງຮຽນຂອງຂ້ອຍ ແລະຂ້ອຍຂອບໃຈຄູທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດຂ້ອຍ.

ແຕ່ຂ້ອຍກໍມີໂລກອື່ນຢູ່ນອກຫ້ອງຮຽນ.

ໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍລົດຖີບ ລູກຄ້າ ພັດສະດຸ ຄ່າເຊົ່າ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະຄວາມຝັນທີ່ຄ່ອຍໆເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ໃນຕົວຂ້ອຍ.

ໂຮງຮຽນແຫ່ງທຳອິດຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນໂຮງຮຽນສະເໝີໄປ — Elazığ

ຕົ້ນຊຸມປີ 2020 · Elazığ

ຮ້ານ 10 ຕາແມັດ ທີ່ມີຊື່ໃຫຍ່ຫຼາຍ

ປະມານປີ 2020 ຂ້ອຍເລີ່ມຂາຍອາໄຫຼ່ ແລະອຸປະກອນເສີມລົດຖີບຢູ່ Instagram.

ຂ້ອຍເອົາເງິນທີ່ປະຢັດໄວ້ໃສ່ຊຸດສິນຄ້າຊຸດທຳອິດ.

ຂ້ອຍຍັງອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍ ແຕ່ຂ້ອຍເລີ່ມຖາມຕົວເອງຄຳຖາມທີ່ຈິງຈັງແລ້ວ:

“ຖ້າຂ້ອຍສາມາດຂາຍສິນຄ້າໄດ້ໜຶ່ງຢ່າງ ຂ້ອຍສາມາດສ້າງທຸລະກິດຂອງຕົນເອງໄດ້ຈິງບໍ?”

ແຕ່ພໍດີທີ່ສິນຄ້າຊຸດທຳອິດຂອງຂ້ອຍມາເຖິງ ແຜ່ນດິນໄຫວທີ່ຮ້າຍແຮງກໍພົດຕວກກີ.

ຊ່ວງນັ້ນຍາກຫຼາຍ. ໂຮງຮຽນຖືກລົບກວນ ຊີວິດປະຈຳວັນຖືກປີ້ນກັບຫົວຕີນ ແລະແຜນຫຼາຍຢ່າງຕ້ອງຖືກໂຈະໄວ້.

ແຜນທຸລະກິດຂອງຂ້ອຍກໍຖືກກະທົບເຊັ່ນກັນ.

ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມສິນຄ້າ.

ຂ້ອຍເລີ່ມຖ່າຍຮູບ.

ຂ້ອຍອັບໂຫຼດພວກມັນອອນລາຍ.

ຂ້ອຍຊອກຫາລູກຄ້າ.

ຂ້ອຍສືບຕໍ່ ເທື່ອລະກ້າວນ້ອຍໆ.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍເປີດຮ້ານນ້ອຍແຫ່ງທຳອິດ.

ມັນນ້ອຍຈິງໆ — ປະມານ 10 ຕາແມັດ.

ຂ້ອຍແມ້ແຕ່ບໍ່ມີເງິນພໍທີ່ຈະຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດຢ່າງສະບາຍ ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງກູ້ຢືມເງິນ ແລະຄ່ອຍໆເລີ່ມປັບປຸງສະຖານທີ່. ຂ້ອຍທາຝາ ຈັດວາງສິນຄ້າ ແລະພະຍາຍາມປ່ຽນຫ້ອງນ້ອຍນັ້ນໃຫ້ຮູ້ສຶກຄືທຸລະກິດຈິງ.

ແຕ່ເມື່ອຮອດເວລາຕັ້ງຊື່ຮ້ານ ຂ້ອຍເຈດຕະນາເລືອກຊື່ທີ່ຟັງໃຫຍ່ກວ່າສະຖານທີ່ເອງຫຼາຍ:

“Şahinoğlu AVM.”

ໃນຕວກກີ “AVM” ປົກກະຕິໝາຍເຖິງສູນການຄ້າໃຫຍ່.

ແຕ່ “ສູນການຄ້າ” ຂອງຂ້ອຍມີພຽງ 10 ຕາແມັດ.

ມື້ໜຶ່ງ ຄົນສົ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງມາເຖິງພື້ນທີ່ ແລະຖາມຄົນ:

“Şahinoğlu AVM ຢູ່ໃສ?”

ລາວຈິນຕະນາການສູນການຄ້າໃຫຍ່ໂຕະໂຕຢ່າງຊັດເຈນ.

ເມື່ອລາວພົບຮ້ານຂອງຂ້ອຍໃນທີ່ສຸດ ແລະເຫັນຫ້ອງນ້ອຍກັບເດັກຜູ້ຊາຍອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍຢືນຢູ່ໃນນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຫົວເລາະ.

ຂ້ອຍກໍຫົວເຊັ່ນກັນ.

ແຕ່ສຳລັບຂ້ອຍ ມັນບໍ່ແມ່ນມຸກ.

ເພາະ 10 ຕາແມັດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງອະນາຄົດທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດທີ່ຂ້ອຍສາມາດຈິນຕະນາການໄດ້ໃນເວລານັ້ນ.

ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຮ້ານຂອງຂ້ອຍນ້ອຍ.

ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ເຊື່ອວ່າຄວາມຝັນຂອງຂ້ອຍຕ້ອງນ້ອຍພຽງເພາະຮ້ານຂອງຂ້ອຍນ້ອຍ.

ຮ້ານ 10 ຕາແມັດ ທີ່ມີຊື່ໃຫຍ່ຫຼາຍ — Elazığ

ກ່ອນຈົບ · Elazığ

ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນຢູ່ຮ້ານກາເຟ ຂ້ອຍຢູ່ໃນຮ້ານຂອງຂ້ອຍ

ກ່ອນຈົບມັດທະຍົມປາຍ ຂ້ອຍໄປຮ້ານຂອງຂ້ອຍເກືອບທຸກມື້ຫຼັງເລີກຮຽນ.

ຂ້ອຍເປີດປະຕູ ທຳຄວາມສະອາດ ຈັດສິນຄ້າ ລໍຖ້າລູກຄ້າ ຫໍ່ພັດສະດຸ ແລະເອົາພັດສະດຸໄປຫ້ອງການໄປສະນີ.

ບາງຄັ້ງຂ້ອຍຈະນັ່ງຢູ່ທຸລະກິດໃກ້ຄຽງ ແລະດື່ມນ້ຳຊາກັບຄົນທີ່ອາຍຸຫຼາຍກວ່າຂ້ອຍຫຼາຍ ຟັງພວກເຂົາເວົ້າກ່ຽວກັບທຸລະກິດ ແລະຊີວິດ.

ໃນຂະນະທີ່ຄົນອາຍຸດຽວກັນຫຼາຍຄົນພົບໝູ່ຢູ່ຮ້ານກາເຟ ອອກເດດ ແລະພຽງມ່ວນຊື່ນກັບປີຮຸ່ງເຮືອງ ຂ້ອຍກຳລັງໃຊ້ຊີວິດໄວໜຸ່ມອີກແບບໜຶ່ງ.

ນັ້ນບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າການເລືອກຂອງຂ້ອຍດີກວ່າຂອງພວກເຂົາ.

ຂ້ອຍພຽງເຂົ້າໃຈແຕ່ເດີມວ່າ ຊີວິດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການອາດຕ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍເສຍສະລະບາງສິ່ງ ແລະຮັບຄວາມສ່ຽງບາງຢ່າງ.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງກຳລັງສະລະໄວໜຸ່ມ.

ເພາະສຳລັບຂ້ອຍ ໃນເວລານັ້ນ ການເຮັດວຽກໜັກແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງໄວໜຸ່ມຂອງຂ້ອຍ.

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍພົບໝູ່ທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດ. ລາວເລີ່ມໃຫ້ໂອກາດຂ້ອຍເຮັດວຽກກັບລາວ. ຂ້ອຍຊ່ວຍວຽກທຳຄວາມສະອາດໃນເວລາຕ່າງໆ ແລະເອົາເງິນທີ່ຫາໄດ້ໄປຈ່າຍຄ່າເຊົ່າ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຮ້ານຂອງຕົນເອງ.

ໃນທີ່ສຸດ ລາວແມ້ແຕ່ສະເໜີໂອນທຸລະກິດທຳຄວາມສະອາດໃຫ້ຂ້ອຍ.

ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍກຳລັງພະຍາຍາມຈັດການໂຮງຮຽນ ທຸລະກິດລົດຖີບ ຮ້ານ ແລະວຽກທຳຄວາມສະອາດໃນເວລາດຽວກັນ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ເນື່ອງ.

ຄວາມກົດດັນກໍເຊັ່ນກັນ.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຢ່າງໜຶ່ງໃນປີຮຸ່ງເຮືອງ.

ຂ້ອຍລາອອກຈາກການຮຽນເຕັມເວລາແບບດັ້ງເດີມ ແລະຍ້າຍໄປຮຽນແບບເປີດ ເພື່ອທີ່ຈະມອບເວລາໃຫ້ທຸລະກິດຫຼາຍຂຶ້ນ.

ມັນບໍ່ແມ່ນເພາະຂ້ອຍເຊື່ອວ່າໂຮງຮຽນບໍ່ມີຄວາມໝາຍ.

ກົງກັນຂ້າມເລີຍ.

ຂ້ອຍເຄົາລົບການສຶກສາ ແລະເຂົ້າໃຈຄຸນຄ່າຂອງມັນ.

ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍເລືອກທາງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນກວ່າ.

ຂ້ອຍຮູ້ວ່າມັນມີຄວາມສ່ຽງ.

ແລະຂ້ອຍຮູ້ວ່າຖ້າຂ້ອຍລົ້ມເຫຼວ ຂ້ອຍຈະຕ້ອງຮັບຜົນສະທ້ອນດ້ວຍຕົນເອງ.

ຂ້ອຍກູ້ຢືມເງິນ ແລະຊື້ບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດ.

ຈາກຊ່ວງນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ຊີວິດຂອງຂ້ອຍຍິ່ງຫຍຸ້ງກວ່າເກົ່າ.

ຕອນເຊົ້າ ຂ້ອຍຂີ່ລົດຈັກໄປບ້ານຄົນເພື່ອທຳຄວາມສະອາດໂຊຟາ ພົມ ແລະເຮືອນ.

ຕອນບ່າຍ ຂ້ອຍກັບຄືນຮ້ານ ຈັດສິນຄ້າລົດຖີບ ຫໍ່ພັດສະດຸ ແລະຂີ່ລົດຈັກໄປຫ້ອງການໄປສະນີ.

ບາງຄັ້ງຂ້ອຍຕ້ອງຫາບເຄື່ອງຈັກໜັກ ຂຶ້ນ 4 ຫຼື 5 ຊັ້ນ.

ລະດູໜາວໜາວ.

ລະດູຮ້ອນຮ້ອນຮຸນແຮງ.

ເມື່ອຝົນຕົກ ທາງກາຍເປັນຕົມ.

ແລະລົດຈັກຂອງຂ້ອຍເສຍຫຼາຍຄັ້ງກວ່າທີ່ຂ້ອຍຈຳໄດ້.

ບາງຄັ້ງຂ້ອຍຈະຢືນຄົນດຽວຂ້າງທາງ ພະຍາຍາມຄິດວ່າຕໍ່ໄປຈະເຮັດແນວໃດ.

ຂ້ອຍຍັງອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍ.

ຂ້ອຍມີພຽງໃບຂັບຂີ່ລົດຈັກ.

ແຕ່ຂ້ອຍກຳລັງຮັບຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ຫຼາຍຄົນຍັງຕໍ່ສູ້ກັບມັນ.

ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຢຸດ.

ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນຢູ່ຮ້ານກາເຟ ຂ້ອຍຢູ່ໃນຮ້ານຂອງຂ້ອຍ — Elazığ

ປະມານ 17 · Elazığ

ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການອອກຈາກຕວກກີຢ່າງແທ້ຈິງ

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຮ້ານນ້ອຍຂອງຂ້ອຍກາຍເປັນແຄບເກີນໄປສຳລັບສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການເຮັດ.

ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເຊົ່າຫ້ອງການສອງຫ້ອງ.

ຂ້ອຍສືບຕໍ່ຂາຍອອນລາຍ ໃນຂະນະທີ່ຈັດການທຸລະກິດທຳຄວາມສະອາດນຳ.

ປະມານອາຍຸ 17 ປີ ຂ້ອຍເລີ່ມຮຽນພາສາເຢຍລະມັນຢ່າງຈິງຈັງ.

ຂ້ອຍຮຽນປະມານ 5 ເດືອນ ເພາະເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍມີຄວາມຄິດທີ່ຊັດເຈນຫຼາຍຢູ່ໃນໃຈ:

ຂ້ອຍຕ້ອງການອອກຈາກຕວກກີ.

ຂ້ອຍຕ້ອງການເຫັນໂລກ.

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍຮູ້ວ່າການໄປເຢຍລະມັນບໍ່ງ່າຍຄືທີ່ຂ້ອຍຈິນຕະນາການ.

ແຕ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປະຖິ້ມຄວາມຄິດທີ່ຈະອອກຈາກປະເທດ.

ຂ້ອຍຄ່ອຍໆເຂົ້າໃຈບາງສິ່ງ:

ຈຸດໝາຍປາຍທາງສາມາດປ່ຽນໄດ້.

ທິດທາງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນ.

ກ່ອນອາຍຸ 18 ປີ ຂ້ອຍປິດຫ້ອງການ ຢຸດທຸລະກິດລົດຖີບໄວ້ຊົ່ວຄາວ ແລະມອບບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດໃຫ້ຄົນອື່ນ.

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ໜັງສືຜ່ານແດນໃນທີ່ສຸດ ມັນເກືອບຮູ້ສຶກຄືຂອງຂວັນວັນເກີດທີ່ຂ້ອຍມອບໃຫ້ຕົນເອງ.

ຂ້ອຍພ້ອມແລ້ວ.

ຢ່າງນ້ອຍ ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍພ້ອມແລ້ວ.

ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການອອກຈາກຕວກກີຢ່າງແທ້ຈິງ — Elazığ

ສິງຫາ 2023 · ດູໄບ

Dubai: ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຢ້ານຢ່າງແທ້ຈິງ

ໃນເດືອນສິງຫາ 2023 ຂ້ອຍຊື້ປີ້ທິດດຽວ ແລະເດີນທາງຄົນດຽວໄປ Dubai ເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ຕອນນັ້ນ ພາສາອັງກິດຂອງຂ້ອຍຈຳກັດຫຼາຍ. ຂ້ອຍເວົ້າແຕ່ສິ່ງງ່າຍໆເຊັ່ນ “Hi” ແລະ “How are you?” ເກືອບບໍ່ໄດ້.

ຂ້ອຍບໍ່ມີເງິນຫຼາຍ.

ຂ້ອຍບໍ່ມີແຜນລະອຽດ.

ຄອບຄົວບໍ່ໄດ້ຢຸດຂ້ອຍຈິງໆ ແຕ່ແນ່ນອນພວກເຂົາກັງວົນ.

ຫຼັງຈາກທັງໝົດ ຂ້ອຍຍັງອາຍຸນ້ອຍຫຼາຍ ແລະທັນທີຂ້ອຍກໍຊື້ປີ້ທິດດຽວໄປປະເທດທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍທັງໝົດ.

ເມື່ອຍົນລົງຈອດ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າໂລກໃຫຍ່ປານໃດຈິງໆ.

ທຸກສິ່ງຮູ້ສຶກບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

ພາສາ.

ເມືອງ.

ລາຄາ.

ສະພາບແວດລ້ອມ.

ແລະທີ່ສຸດ ຄວາມຢ້ານຢູ່ໃນຕົວຂ້ອຍ.

ຂ້ອຍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນພຽງ 2 ມື້.

2 ມື້ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍຊື້ປີ້ກັບຕວກກີ.

ເມື່ອຂ້ອຍກຳລັງອອກ ພະນັກງານສະໜາມບິນແມ້ແຕ່ຖາມວ່າເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງພັກພຽງ 2 ມື້.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວິທີອະທິບາຍ.

ພາຍໃນ ຂ້ອຍສັບສົນ.

ຂ້ອຍເລີ່ມສົງໄສວ່າຕົນເອງເຮັດຜິດຫຼືບໍ່.

ຂ້ອຍຢ້ານ.

ຂ້ອຍຄິດຮອດບ້ານ.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຄວນເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ.

ແລະໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍຮ້ອງໄຫ້.

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮ້ອງພຽງເພາະກຳລັງກັບບ້ານ.

ຂ້ອຍຮ້ອງເພາະຂ້ອຍຮູ້ທັນທີວ່າ ການຊື້ປີ້ຍົນ ແລະການກ້າພໍທີ່ຈະໃຊ້ຊີວິດຢູ່ປະເທດອື່ນ ແມ່ນສອງສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນທັງໝົດ.

ແຕ່ Dubai ໃຫ້ບົດຮຽນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຢ່າງໜຶ່ງໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍ.

ຂ້ອຍຮູ້ວ່າພາສາອັງກິດບໍ່ແມ່ນພຽງພາສາອື່ນ.

ມັນແມ່ນກະແຈ.

ກະແຈທີ່ສາມາດເປີດປະຕູໄປສູ່ໂລກທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຫຼາຍ.

Dubai: ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຢ້ານຢ່າງແທ້ຈິງ — Dubai

ຫຼັງດູໄບ · Elazığ

ຂ້ອຍກັບຄືນຕວກກີ ແຕ່ມີບາງສິ່ງປ່ຽນໄປແລ້ວ

ເມື່ອຂ້ອຍກັບຄືນຕວກກີ ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເອົາທິດໃດ.

ບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດຖືກໂອນໃຫ້ຄົນອື່ນແລ້ວ ແຕ່ຕໍ່ມາຄົນທີ່ຮັບຕໍ່ບອກຂ້ອຍວ່າລາວສືບຕໍ່ບໍ່ໄດ້ ແລະຕ້ອງການຄືນທຸລະກິດໃຫ້ຂ້ອຍ.

ຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍເສຍເງິນໄປບາງສ່ວນແລ້ວ.

ແຕ່ຂ້ອຍກໍຊື້ກັບຄືນຢູ່ດີ.

ຂ້ອຍກາຍເປັນ “Yiğit ຄົນທຳຄວາມສະອາດ” ອີກ.

ໃນເວລາດຽວກັນ ຂ້ອຍເລີ່ມຮຽນພາສາອັງກິດທຸກມື້.

ຂ້ອຍຍັງເປີດຫ້ອງການອີກແຫ່ງ ແລະພະຍາຍາມເຂົ້າທຸລະກິດອະສັງຫາລິມະສັບ.

ຂ້ອຍຕ້ອງການຫາເງິນ ແຕ່ຂ້ອຍກໍຕ້ອງການສືບຕໍ່ກ້າວໄປ.

ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 16 ປີ ຂ້ອຍເຄີຍຈ່າຍຄ່າເຊົ່າຮ້ານ ແລະຫ້ອງການ ຄ່າໄຟ ຄ່ານ້ຳ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອື່ນໆດ້ວຍຕົນເອງ.

ນັ້ນແມ່ນຕອນທີ່ຂ້ອຍເລີ່ມເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງວ່າຄວາມເປັນເອກະລາດໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ.

ອະສັງຫາລິມະສັບບໍ່ງ່າຍຄືທີ່ຂ້ອຍຈິນຕະນາການ.

ຂ້ອຍເຮັດມັນຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີ ແຕ່ຂ້ອຍປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການໃຫ້ເຊົ່າພຽງຊັບສິນໜຶ່ງແຫ່ງ.

ເງິນທີ່ຂ້ອຍຫາໄດ້ແມ່ນແຕ່ບໍ່ພໍຈ່າຍຄ່າເຊົ່າຫ້ອງການໜຶ່ງເດືອນ.

ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເຫຼືອຍັງຕ້ອງຖືກປົກຄຸມດ້ວຍວຽກທຳຄວາມສະອາດ.

ຊ່ວງນັ້ນສອນຂ້ອຍບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມ:

ການເຮັດວຽກໜັກບໍ່ຮັບປະກັນຄວາມສຳເລັດ.

ບາງຄັ້ງເຈົ້າສາມາດໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ມີ ແລະກໍຍັງເສຍເງິນ.

ແຕ່ການເສຍເງິນບໍ່ຈຳເປັນໝາຍຄວາມວ່າປະສົບການນັ້ນບໍ່ມີຄ່າ.

ບາງຄັ້ງຄວາມລົ້ມເຫຼວເປັນພຽງລາຄາທີ່ເຈົ້າຈ່າຍ ເພື່ອເຂົ້າໃຈວ່າຄັ້ງຕໍ່ໄປເຈົ້າຄວນເຮັດແຕກຕ່າງແນວໃດ.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍປິດຫ້ອງການອະສັງຫາລິມະສັບ ແລະຍອມຮັບການສູນເສຍ.

ຂ້ອຍປ່ຽນທຸລະກິດທຳຄວາມສະອາດເປັນແບບແບ່ງກຳໄລ ເພື່ອທີ່ຈະຍັງຫາເງິນໄດ້ບາງສ່ວນທຸກເດືອນ ໃນຂະນະທີ່ຄືນບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຄ່ອຍໆສູນເສຍໄປໃຫ້ຕົນເອງ:

ເວລາ.

ເພາະຂ້ອຍເລີ່ມຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການຈິງໆ ບໍ່ແມ່ນພຽງເງິນ.

ຂ້ອຍຕ້ອງການເຫັນໂລກ.

ຂ້ອຍກັບຄືນຕວກກີ ແຕ່ມີບາງສິ່ງປ່ຽນໄປແລ້ວ — Elazığ

29 ພ.ຈ. 2024 · ອິນເດຍ

29 ພະຈິກ 2024: ຂ້ອຍຊື້ປີ້ທິດດຽວອີກໃບ

ໃນວັນທີ 29 ພະຈິກ 2024 ຂ້ອຍຊື້ປີ້ທິດດຽວໄປ India.

ຄັ້ງນີ້ ຂ້ອຍບໍ່ມີແຜນຄົບທຸກຢ່າງ.

ຂ້ອຍມີພຽງພາສາອັງກິດເລັກນ້ອຍ ເງິນປະຢັດບາງສ່ວນ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເຂັ້ມຂຶ້ນພາຍໃນ:

ຂ້ອຍຕ້ອງການເບິ່ງວ່າຕົນເອງສາມາດໄປໄກປານໃດຈິງໆ.

ເມື່ອຂ້ອຍມາເຖິງ India ຂ້ອຍເລີ່ມຖາມຕົວເອງຄຳຖາມອີກ:

“ຖ້າຂ້ອຍບັນທຶກການເດີນທາງນີ້ລະ? ຈະມີຄົນຢາກຟັງເລື່ອງຂອງຂ້ອຍບໍ?”

ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເລີ່ມເອົາເນື້ອຫາສື່ສັງຄົມຢ່າງຈິງຈັງ.

ຂ້ອຍຢູ່ India ປະມານ 3 ເດືອນ.

ແຕ່ການເດີນທາງບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມທີ່ຂ້ອຍຈິນຕະນາການ.

ປະມານເດືອນທີ 2 ຂ້ອຍປ່ວຍໜັກ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍເຂົ້າໂຮງໝໍ.

ອາການຂອງຂ້ອຍບໍ່ດີຂຶ້ນໄວ.

ປະມານໜຶ່ງອາທິດ ຂ້ອຍກິນເຂົ້າໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງເກືອບບໍ່ໄດ້.

ຂ້ອຍອ່ອນແອລົງເລື້ອຍໆ.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍບໍ່ມີທາງເລືອກນອກຈາກກັບຕວກກີດ່ວນ.

ເມື່ອຂ້ອຍກັບຮອດບ້ານ ຂ້ອຍໃຊ້ເວລາປະມານ 20 ມື້ຢູ່ໂຮງໝໍ.

ຫຼາຍຄົນອາດຖືວ່ານັ້ນເປັນເຫດຜົນພຽງພໍທີ່ຈະເຊົາເດີນທາງ.

ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່.

ພໍຟື້ນຕົວພໍ ຂ້ອຍກໍຊື້ປີ້ອີກ.

ຂ້ອຍກັບໄປ India.

ແຕ່ເມື່ອກັບໄປ ຄວາມຢ້ານຈາກການປ່ວຍຄັ້ງທຳອິດຍັງຢູ່ໃນຕົວຂ້ອຍ.

ຂ້ອຍເລີ່ມສົງໄສວ່າຕົນເອງໄດ້ສຳເລັດຫຍັງແທ້ຫຼືບໍ່.

ພຽງ 2 ມື້ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈກັບຕວກກີອີກ.

ນັ້ນແມ່ນຄັ້ງທີ 2 ທີ່ຂ້ອຍອອກຈາກປະເທດເພາະຄວາມຢ້ານ.

ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນ Dubai.

ຄັ້ງທີ 2 ແມ່ນ India.

ແຕ່ປະສົບການເຫຼົ່ານັ້ນຄ່ອຍໆສອນຂ້ອຍບາງສິ່ງ:

ບາງຄັ້ງສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງປະເຊີນຈິງໆ ບໍ່ແມ່ນໂລກພາຍນອກ.

ມັນແມ່ນຄວາມຢ້ານພາຍໃນເຈົ້າ.

29 ພະຈິກ 2024: ຂ້ອຍຊື້ປີ້ທິດດຽວອີກໃບ — Hindistan

ຫຼັງອິນເດຍ · ອີຣັກ

Iraq: ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເດີນທາງທາງບົກຢ່າງແທ້ຈິງ

ປະມານ 15 ມື້ຫຼັງກັບຕວກກີ ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກສຸກ.

ຂ້ອຍໄດ້ປະສົບຊີວິດຕ່າງປະເທດແລ້ວ ແລະເມື່ອກັບສູ່ວົງຈອນເກົ່າ ມີບາງສິ່ງທີ່ຮູ້ສຶກແຕກຕ່າງ.

ເກືອບບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

ຈາກນັ້ນ ໝູ່ຄົນໜຶ່ງ ຊື່ M ຜູ້ທີ່ເດີນທາງກັບຂ້ອຍຢູ່ India ກ່ອນໜ້ານີ້ ກໍສົ່ງຂໍ້ຄວາມມາ.

ລາວບອກຂ້ອຍວ່າເຮົາສາມາດເດີນທາງໄປພາກເໜືອຂອງ Iraq ໃນຊ່ວງວັນພັກປີໃໝ່ໄດ້.

ພວກເຮົາບໍ່ມີເງິນຫຼາຍ.

ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຍົກທຸ້ມ.

ແລະນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ຂ້ອຍອອກຈາກ Elazığ ຜ່ານ Muş ແລະ Hakkari ແລະໃນທີ່ສຸດເຂົ້າພາກເໜືອຂອງ Iraq.

ພວກເຮົາໄດ້ປະສົບການສະເຫຼີມປີໃໝ່ ແລະ Eid ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະໄປຢ້ຽມສະຖານທີ່ເຊັ່ນ Sulaymaniyah, Duhok, Zakho ແລະ Erbil.

ໃນການເດີນທາງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ປະສົບສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍປະສົບມາກ່ອນ.

ມື້ໜຶ່ງ ກຸ່ມໄວໜຸ່ມເຊີນພວກເຮົາເຂົ້າບ້ານ.

ພວກເຂົາແນະນຳພວກເຮົາໃຫ້ຄອບຄົວ.

ພວກເຂົາໃຫ້ອາຫານ.

ພວກເຂົາເວົ້າກັບພວກເຮົາ.

ແລະພວກເຮົາແມ້ແຕ່ຫຼິ້ນ PlayStation ນຳກັນ.

ຄືນນັ້ນ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈບາງສິ່ງຢ່າງເລິກ.

ສິ່ງທີ່ດຶງດູດຂ້ອຍທີ່ສຸດໃນການເດີນທາງ ບໍ່ແມ່ນສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວ.

ມັນແມ່ນຄົນ.

ຄົນແປກໜ້າທົ່ວໄປສາມາດເປີດປະຕູບ້ານ ແລະເຊີນຊາຍໜຸ່ມຈາກຫຼາຍພັນກິໂລແມັດໃຫ້ນັ່ງຢູ່ໂຕະຄອບຄົວ.

ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າບາງທີໂລກບໍ່ໄກຄືທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຈິນຕະນາການ.

Iraq: ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເດີນທາງທາງບົກຢ່າງແທ້ຈິງ — Irak

ເກືອບ 3 ເດືອນ · ອີຣານ

Iran: ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈຍ່າງກົງເຂົ້າໄປຫາຄວາມຢ້ານຂອງຕົນເອງ

ເດີມພວກເຮົາວາງແຜນຈະກັບຄືນປະເທດຕວກກີ.

ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈອີກຢ່າງໜຶ່ງ.

ຂ້ອຍຈະບໍ່ກັບຄືນ.

ຂ້ອຍຢາກສືບຕໍ່ເດີນທາງຕໍ່ໄປ.

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຂ້າມຈາກ Iraq ເຂົ້າໄປ Iran.

ໃນເກືອບ 3 ເດືອນຕໍ່ມາ ຂ້ອຍໄດ້ເດີນທາງຜ່ານຫຼາຍກວ່າ 10 ເມືອງໃນ Iran.

ຂ້ອຍມີຄຳຖາມຫຼາຍຢ່າງໃນຫົວ.

Iran ເປັນແນວໃດແທ້ໆ?

ປະຊາຊົນເປັນແບບທີ່ໂລກພາຍນອກອະທິບາຍຈິງ ຫຼືບໍ່?

ຊີວິດປະຈຳວັນຢູ່ບ່ອນນັ້ນເປັນແນວໃດແທ້?

ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເຂົ້າໃຈປະເທດນີ້ຜ່ານເລື່ອງເລົ່າຂອງຄົນອື່ນ.

ຂ້ອຍຢາກເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນເອງ.

ຂ້ອຍໄດ້ພົບຄົນທີ່ໃຈດີຫຼາຍຄົນ.

ຂ້ອຍໄດ້ປະສົບຊ່ວງເວລາທີ່ປ່ຽນແປງຂໍ້ສົມມຸດບາງຢ່າງຂອງຂ້ອຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ໂດຍສະເພາະ ເມື່ອຄົນທີ່ເວົ້າພາສາກຸ່ມຕວກກີບາງຄົນຮູ້ວ່າຂ້ອຍເປັນຄົນຕວກກີ ຫຼາຍຄົນໄດ້ຕ້ອນຮັບຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນທີ່ໜ້າປະທັບໃຈ.

ແຕ່ຂ້ອຍກໍໄດ້ປະສົບຊ່ວງເວລາທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢ້ານເຊັ່ນກັນ.

ທີ່ Bandar Abbas ໃນພາກໃຕ້ຂອງ Iran ຂ້ອຍຖືກນຳໄປສອບຖາມໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຄວາມປອດໄພທ້ອງຖິ່ນ ເພາະຂ້ອຍໄດ້ຖ່າຍທຳເນື້ອຫາສຳລັບ YouTube.

ຂ້ອຍຢູ່ບ່ອນນັ້ນປະມານ 4 ຊົ່ວໂມງ.

ເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງວ່າຄົນເຮົາສາມາດຮູ້ສຶກຊ່ວຍຕົວເອງບໍ່ໄດ້ປານໃດ ເມື່ອຢູ່ໃນປະເທດທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປ.

ຄວາມຮ້ອນກໍເປັນສິ່ງທີ່ລືມບໍ່ໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍສືບຕໍ່ໄປທາງ Chabahar ແລະຕັດສິນໃຈເດີນທາງໄປທາງ Pakistan ໂດຍການຂໍຂີ່ລົດຟຣີ.

ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຄວາມຄິດພຽງຢ່າງດຽວໃນໃຈຂ້ອຍ:

ສືບຕໍ່ໄປ.

Iran: ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈຍ່າງກົງເຂົ້າໄປຫາຄວາມຢ້ານຂອງຕົນເອງ — İran

ຊາຍແດນ · ປາກີສຖານ

ຈາກ Iran ສູ່ Pakistan: ເສັ້ນທາງທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມເລີຍ

ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາຂ້າມຊາຍແດນລະຫວ່າງ Iran ແລະ Pakistan.

ນັບຈາກຊ່ວງນັ້ນ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງການເດີນທາງກໍປ່ຽນແປງອີກຄັ້ງ.

ໃນບາງສ່ວນຂອງເສັ້ນທາງ ຕຳຫຼວດ Pakistan ໄດ້ໄປກັບພວກເຮົາທາງ Gwadar ເພາະບາງພື້ນທີ່ຕ້ອງລະມັດລະວັງເພີ່ມຕື່ມສຳລັບນັກເດີນທາງຕ່າງປະເທດ.

ຕໍ່ມາ ພວກເຮົາຖືກນຳໄປສະຖານີຕຳຫຼວດ ບ່ອນທີ່ໜັງສືຜ່ານແດນຖືກກວດ ແລະພວກເຮົາພັກຄືນນັ້ນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ.

ໂຮງແຮມໃກ້ຄຽງແພງເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາ ດັ່ງນັ້ນຕຳຫຼວດຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາພັກຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ແລະພັກຜ່ອນ.

ມື້ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຊ່ວຍຈັດລົດເມໄປ Karachi.

ມັນເປັນການເດີນທາງປະມານ 13 ຊົ່ວໂມງ.

ເມື່ອພວກເຮົາຮອດ Karachi ພວກເຮົາໄດ້ພົບຄົນທ້ອງຖິ່ນຜ່ານ Couchsurfing.

ສຳລັບຂ້ອຍ Couchsurfing ບໍ່ເຄີຍເປັນພຽງການຫາບ່ອນນອນຟຣີ.

ມັນເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ.

ມັນເປັນເລື່ອງຂອງການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ.

ເມື່ອເຈົ້າພັກຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຄົນແປກໜ້າແທ້ໆ ເຈົ້າຈະຢຸດເບິ່ງປະເທດພຽງຜ່ານສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວ.

ເຈົ້າເຫັນເຮືອນຄົວ.

ຫ້ອງນອນ.

ພົມ.

ໂຕະກິນເຂົ້າ.

ຊີວິດທຳມະດາທີ່ຄົນເຮົາດຳລົງທຸກມື້.

ແລະໃນຊ່ວງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ພົບຄົນຈາກຫຼາຍປະເທດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ຈາກ Iran ສູ່ Pakistan: ເສັ້ນທາງທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມເລີຍ — Pakistan

ກາຣາຈີ · ປາກີສຖານ

ໝໍທີ່ປິ່ນປົວແຂ້ວໃຫ້ຂ້ອຍຟຣີ

ຫຼັງຈາກພັກຢູ່ Karachi ປະມານ 10 ມື້ ຂ້ອຍທັນທີມີອາການເຈັບແຂ້ວຮຸນແຮງ.

ຂ້ອຍພົບໝໍຊື່ Dr. Abrar ຜ່ານ Google.

ເມື່ອຂ້ອຍໄປຫາລາວ ລາວຖາມຂ້ອຍວ່າມາຈາກໃສ.

ເມື່ອຂ້ອຍບອກວ່າຂ້ອຍເປັນຄົນຕວກກີ ລາວເວົ້າບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ລືມເລີຍ.

ລາວບອກຂ້ອຍວ່າຂ້ອຍເປັນແຂກໃນ Pakistan.

ໃນທີ່ສຸດ ລາວບໍ່ໄດ້ຄິດເງິນຄ່າປິ່ນປົວ.

ສຳລັບຫຼາຍຄົນ ນັ້ນອາດຟັງເປັນເລື່ອງນ້ອຍ.

ແຕ່ສຳລັບນັກເດີນທາງໜຸ່ມທີ່ຢູ່ເທິງທາງມາແຕ່ດົນນານແລ້ວ ແລະບໍ່ມີເງິນຫຼາຍ ມັນມີຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ສຶກບາງສິ່ງ.

ການເດີນທາງບໍ່ແມ່ນແຕ່ການຍ້າຍຈາກປະເທດໜຶ່ງໄປອີກປະເທດໜຶ່ງ.

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຈື່ປະເທດໜຶ່ງໄດ້ ຄືຄົນທີ່ຍື່ນມືອອກມາເມື່ອເຈົ້າຢູ່ໃນຈຸດອ່ອນແອທີ່ສຸດ.

ລາຮໍ · ປາກີສຖານ

ຄວາມເຈັບປ່ວຍ, ຄວາມພະຍາຍາມຂະໂມຍໂທລະສັບ, ແລະການກັບຄືນປະເທດຕວກກີອີກຄັ້ງ

ຫຼັງຈາກອອກຈາກ Karachi ພວກເຮົາວາງແຜນຈະນັ່ງລົດເມໄປ Lahore.

ກ່ອນອອກເດີນທາງ ພວກເຮົາກິນອາຫານທີ່ລາຄາຖືກຫຼາຍ ແຕ່ປະລິມານຫຼາຍຢ່າງນ່າປະຫຼາດ. ສອງຄົນລວມກັນໃຊ້ປະມານ 3 ໂດລາ.

ແຕ່ເມື່ອຂຶ້ນລົດເມແລ້ວ ພວກເຮົາເລີ່ມຮາກສະຫຼັບກັນ.

ຕໍ່ມາ ພວກເຮົາຮູ້ວ່າອາຫານອາດເປັນບັນຫາ.

ເມື່ອຮອດ Lahore ພວກເຮົາໄປໂຮງໝໍລັດ.

ສະພາບຂອງຂ້ອຍຮ້າຍແຮງຫຼາຍ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ເພື່ອນຂ້ອຍໄດ້ຢາມາແທນ.

ໃນເວລາດຽວກັນ ຂ້ອຍໄດ້ເລີ່ມຄິດຢ່າງຈິງຈັງແລ້ວກ່ຽວກັບການກັບຄືນປະເທດຕວກກີ.

ແລ້ວ ພຽງແຕ່ຂະນະທີ່ພວກເຮົາກຳລັງກຽມອອກ ມີຄົນພະຍາຍາມຂະໂມຍໂທລະສັບຂອງຂ້ອຍ.

ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້ອຍເມື່ອຍລ້າສຸດກຳລັງ.

ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍຮອດຂີດຈຳກັດແລ້ວ.

ດັ່ງນັ້ນ ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາກໍບິນກັບຄືນປະເທດຕວກກີ.

ຄັ້ງນີ້ ຂ້ອຍພັກຢູ່ປະເທດຕວກກີປະມານ 1 ເດືອນ.

ແຕ່ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ພົບຄຳຕອບທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາ.

ຄວາມເຈັບປ່ວຍ, ຄວາມພະຍາຍາມຂະໂມຍໂທລະສັບ, ແລະການກັບຄືນປະເທດຕວກກີອີກຄັ້ງ — Pakistan

ຫຼັງເດືອນນັ້ນ · ໄທ

ອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້: ການຊອກຫາທິດທາງໃໝ່

ຕໍ່ມາ ແຜນການເດີນທາງຂອງເພື່ອນແລະຂອງຂ້ອຍເລີ່ມປ່ຽນແປງ.

ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຮົາໄປຄົນລະທິດທາງ.

ຂ້ອຍເດີນທາງໄປ Kuwait ແລະ Oman ສັ້ນໆ ກ່ອນຕັດສິນໃຈມຸ່ງໜ້າໄປອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້.

ຂ້ອຍຮອດ Thailand.

ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ຂ້ອຍສືບຕໍ່ເດີນທາງ ແລະສ້າງເນື້ອຫາ.

ຂ້ອຍໄດ້ໄປ Bangkok, Ayutthaya, Lopburi, Phitsanulok, Chiang Mai, Chiang Rai, ແລະ Pai.

ໃນຊ່ວງນັ້ນ ຂ້ອຍເລີ່ມຖາມຕົນເອງຄຳຖາມຢ່າງຈິງຈັງກວ່າເຄີຍ:

ຂ້ອຍຢາກໄດ້ຊີວິດແບບໃດແທ້ໆ?

ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເດີນທາງຕະຫຼອດໄປ.

ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເຮັດວຽກຕະຫຼອດໄປ.

ແລະຂ້ອຍບໍ່ຢາກໃຊ້ຊີວິດທັງໝົດພຽງແຕ່ພະຍາຍາມຫາເງິນ.

ຂ້ອຍຢາກໄດ້ຊີວິດທີ່ເປັນຂອງຂ້ອຍເອງ.

ຊີວິດທີ່ຂ້ອຍສາມາດຕັດສິນໃຈວ່າຈະຢູ່ໃສ ໃຊ້ເວລາກັບໃຜ ແລະຢາກເຮັດວຽກແບບໃດ.

ແລະໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍເລີ່ມມຸ່ງໜ້າໄປທາງ Laos.

ອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້: ການຊອກຫາທິດທາງໃໝ່ — Tayland

ກັນຍາ 2025 · ລາວ

ເດີມຂ້ອຍວາງແຜນຈະພັກຢູ່ Laos ພຽງ 10 ມື້ເທົ່ານັ້ນ

ໃນເດືອນກັນຍາ 2025 ຂ້ອຍມາຮອດ Laos ເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າປະເທດນີ້ໃນທີ່ສຸດຈະກາຍເປັນບ້ານຂອງຂ້ອຍ.

ຂ້ອຍເລີ່ມຂໍຂີ່ລົດຟຣີຮອບເຂດ Huay Xai, ຜ່ານ Muang Xay ແລະ Luang Namtha, ແລະໃນທີ່ສຸດຮອດ Luang Prabang.

ຕອນທຳອິດ ຂ້ອຍຄິດວ່າຖະໜົນຮ້າຍແຮງຫຼາຍ.

ການສັ່ນ, ຝຸ່ນ, ຄວາມເມື່ອຍລ້າ, ແລະຊົ່ວໂມງຍາວນານຂອງການເດີນທາງ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຄິດວ່າບາງທີຂ້ອຍຈະພັກຄືນໜຶ່ງແລ້ວອອກໄປ.

ແຕ່ບາງຄັ້ງຊີວິດເຮັດວຽກແບບອື່ນ.

ເຈົ້າຄິດວ່າເຈົ້າພຽງແຕ່ຜ່ານໄປ.

ໃນຂະນະດຽວກັນ ຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຽນບົດຕໍ່ໄປໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ.

ເມື່ອຂ້ອຍຮອດ Luang Prabang ຂ້ອຍພັກຢູ່ໂຮສເທວ.

ຕອນແລງນັ້ນ ຂ້ອຍຕິດຕໍ່ເພື່ອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບຜ່ານ Couchsurfing.

ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ລາວເຊີນຂ້ອຍໄປພັກຢູ່ເຮືອນລາວ.

ຂ້ອຍຍອມຮັບ.

ເດີມຂ້ອຍພຽງຢາກພັກຜ່ອນ, ຊັກເສື້ອຜ້າທີ່ສະສົມໄວ້ຕະຫຼອດການເດີນທາງ, ແກ້ໄຂວິດີໂອບາງຕອນໃຫ້ສຳເລັດ, ແລ້ວສືບຕໍ່ເດີນທາງ.

ແຕ່ເພື່ອນຂ້ອຍຕ້ອນຮັບຢ່າງໜ້າປະທັບໃຈ.

ລາວບອກຂ້ອຍວ່າ:

“ເຈົ້າຢູ່ໄດ້ດົນເທົ່າທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ.”

ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຢູ່ຕໍ່.

ມື້ໜຶ່ງກາຍເປັນຫຼາຍມື້.

ຫຼາຍມື້ກາຍເປັນຫຼາຍອາທິດ.

ແລະໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ຊີວິດຂອງຂ້ອຍກໍກຳລັງປ່ຽນທິດທາງຢ່າງງຽບໆ.

ເດີມຂ້ອຍວາງແຜນຈະພັກຢູ່ Laos ພຽງ 10 ມື້ເທົ່ານັ້ນ — Laos

ຫຼວງພະບາງ · ລາວ

ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຄາດວ່າຈະເລີ່ມດຳເນີນການໂຮສເທວຢູ່ບ່ອນນີ້

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍເດີນທາງມາແຕ່ດົນນານແລ້ວ ແລະເງິນຂອງຂ້ອຍກໍຄ່ອຍໆໝົດໄປ.

ພໍ່ຂອງຂ້ອຍເດີມວາງແຜນຈະມາຢ້ຽມຢາມ Thailand ແລະຊອກຫາໂອກາດໃໝ່ບາງຢ່າງ. ຂ້ອຍລໍຖ້າລາວເຮັດໜັງສືຜ່ານແດນ ແລະຈັດການເດີນທາງຢູ່.

ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ລາວບໍ່ໄດ້ມາ.

ແລະຂ້ອຍເລີ່ມຮູ້ສຶກບາງສິ່ງ.

ບາງທີຂ້ອຍບໍ່ສາມາດລໍຖ້າຄົນອື່ນຕໍ່ໄປໄດ້.

ບາງທີຂ້ອຍຕ້ອງຕັດສິນໃຈເອງ.

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ມີລາຍໄດ້ຈາກ YouTube ທີ່ໝັ້ນຄົງ.

ຂ້ອຍບໍ່ມີເງິນຫຼາຍ.

ຂ້ອຍບໍ່ມີປະລິນຍາດ້ານການຈັດການໂຮງແຮມ.

ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍມີ ຄືປະສົບການທີ່ຂ້ອຍໄດ້ສະສົມຕະຫຼອດປີຜ່ານມາ.

ຂ້ອຍເຄີຍຂາຍຂອງ.

ຂ້ອຍເຄີຍເປີດຮ້ານ.

ຂ້ອຍເຄີຍດຳເນີນການບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດ.

ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດວຽກອະສັງຫາລິມະສັບ.

ຂ້ອຍເຄີຍຮັບມືກັບລູກຄ້າ.

ຂ້ອຍເຄີຍປະສົບຄວາມລົ້ມເຫຼວ.

ແລະຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ວິທີເລີ່ມໃໝ່.

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຢືມເງິນ ແລະພະຍາຍາມດຳເນີນການໂຮສເທວໃນ Laos.

ມັນເປັນການຕັດສິນໃຈອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ອາດເບິ່ງແລ້ວບ້າ ຈາກພາຍນອກ.

ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ອຍເຄີຍຊິນແລ້ວກັບການຕັດສິນໃຈທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢ້ານ.

ເພາະຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ບາງສິ່ງ:

ຖ້າເຈົ້າລໍຖ້າຈົນກວ່າຈະພ້ອມສົມບູນກ່ອນເລີ່ມ ເຈົ້າອາດຈະບໍ່ໄດ້ເລີ່ມເລີຍ.

ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຄາດວ່າຈະເລີ່ມດຳເນີນການໂຮສເທວຢູ່ບ່ອນນີ້ — Laos

ດຽວນີ້ · ຫຼວງພະບາງ

ຄົນຕ່າງປະເທດທີ່ກຳລັງສ້າງຊີວິດໃໝ່ຫ່າງຈາກບ້ານ ຫຼາຍພັນກິໂລແມັດ

ຫຼັງຈາກຂ້ອຍເລີ່ມດຳເນີນການໂຮສເທວແທ້ໆເທົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າການເດີນທາງກັບການດຳລົງຊີວິດເປັນສອງສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ເມື່ອເຈົ້າກຳລັງເດີນທາງ ເຈົ້າສາມາດພັກບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງສອງສາມມື້ ແລ້ວອອກໄປ.

ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າຕັດສິນໃຈຢູ່ ທຸກສິ່ງກໍປ່ຽນແປງ.

ເຈົ້າຕ້ອງຮັບມືກັບຄ່າເຊົ່າ.

ພະນັກງານ.

ແຂກ.

ການທຳຄວາມສະອາດ.

ນ້ຳ.

ໄຟຟ້າ.

ອາຫານເຊົ້າ.

ການສ້ອມແປງ.

ການຈອງ.

ບັນຫາທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ.

ແລະສຳຄັນທີ່ສຸດ ເຈົ້າຕ້ອງສ້າງຊີວິດໃໝ່ໃນປະເທດທີ່ພາສາ, ວັດທະນະທຳ, ແລະວິຖີຊີວິດແຕກຕ່າງຈາກທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ມາ.

ຂ້ອຍບໍ່ເວົ້າພາສາລາວ.

ຄົນທ້ອງຖິ່ນຫຼາຍຄົນບໍ່ເວົ້າພາສາອັງກິດ.

ບາງຄັ້ງອຸປະສັກພາສາເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຊ່ວຍຕົວເອງບໍ່ໄດ້.

ບາງຄັ້ງ ໃນຖານະຄົນຕ່າງປະເທດ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຕ້ອງອົດທົນ ແລະກ້າຫານກວ່າທີ່ເຄີຍຕ້ອງເປັນມາກ່ອນ.

ຂ້ອຍເຮັດວຽກກັບເພື່ອນເພື່ອປັບປຸງສະຖານທີ່.

ຕໍ່ມາ ເພື່ອນບອກຂ້ອຍວ່າລາວສືບຕໍ່ບໍ່ໄດ້ ແລະຢາກກັບຄືນປະເທດຕວກກີ.

ທັນທີ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຢ່າງຕົກມາທີ່ບ່າຂ້ອຍ.

ນັ້ນຄືເວລາທີ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ:

ຂ້ອຍຢູ່ຫ່າງຈາກປະເທດຕວກກີເປັນພັນກິໂລແມັດ.

ບໍ່ມີຖະໜົນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

ບໍ່ມີເພື່ອນບ້ານທີ່ຮູ້ຈັກຕັ້ງແຕ່ເດັກ.

ບໍ່ມີເພື່ອນສະໜິດທີ່ພຽງໂທໄປແລ້ວຂໍໃຫ້ມາ.

ຫຼາຍສິ່ງຕ້ອງແກ້ໄຂດ້ວຍຕົວຂ້ອຍເອງ.

ຂ້ອຍຕ້ອງກ້າຫານກວ່າເກົ່າ.

ຂ້ອຍຕ້ອງແຂງແກ່ນກວ່າເກົ່າ.

ແລະນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນເລື່ອງລະຄອນຮັກສະເໝີໄປ.

ບາງຄັ້ງ ມັນເມື່ອຍລ້າຫຼາຍ.

ບາງຄັ້ງ ຂ້ອຍຖາມຕົນເອງ.

ບາງຄັ້ງ ຂ້ອຍຍັງຖາມວ່າ:

“ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງເອົາຕົນເອງມາໄກຮອດບ່ອນນີ້?”

ແຕ່ຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍກໍຍັງຕື່ນ.

ຂ້ອຍເປີດປະຕູ.

ຂ້ອຍຕ້ອນຮັບແຂກໃໝ່.

ຂ້ອຍສືບຕໍ່ເຮັດວຽກ.

ຂ້ອຍສືບຕໍ່ດຳລົງຊີວິດ.

ຄົນຕ່າງປະເທດທີ່ກຳລັງສ້າງຊີວິດໃໝ່ຫ່າງຈາກບ້ານ ຫຼາຍພັນກິໂລແມັດ — Luang Prabang

ມື້ນີ້ · ຫຼວງພະບາງ

ຂ້ອຍເປັນໃຜໃນມື້ນີ້

ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຢູ່ Luang Prabang, Laos.

ສະຖານທີ່ທີ່ເຄີຍເປັນພຽງຊື່ເທິງແຜນທີ່ເດີນທາງ ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດຂ້ອຍ.

ຂ້ອຍຍັງເປັນຊາຍໜຸ່ມຄົນນັ້ນຈາກພາກຕາເວັນອອກຂອງປະເທດຕວກກີ.

ຂ້ອຍບໍ່ມີປະລິນຍາຈາກມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ມີຊື່ສຽງ.

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີແຜນສຳເລັດທີ່ອອກແບບມາຢ່າງສົມບູນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ຂ້ອຍພຽງເລີ່ມເຮັດວຽກແຕ່ໄວ.

ຂ້ອຍຜິດພາດແຕ່ໄວ.

ຂ້ອຍຮຽນຮູ້ຄວາມຮັບຜິດຊອບແຕ່ໄວ.

ແລ້ວ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ ຂ້ອຍຮຽນຮູ້ວິທີລຸກຂຶ້ນມາໃໝ່.

ຂ້ອຍຂາຍ simit.

ຂ້ອຍສ້ອມລົດຖີບ.

ຂ້ອຍເປີດຮ້ານ 10 ຕາແມັດ.

ຂ້ອຍດຳເນີນການບໍລິສັດທຳຄວາມສະອາດ.

ຂ້ອຍລອງເຮັດອະສັງຫາລິມະສັບ.

ຂ້ອຍອອກຈາກ Dubai ເພາະຂ້ອຍຢ້ານ.

ຂ້ອຍອອກຈາກ India ເພາະຂ້ອຍເຈັບປ່ວຍແລະຢ້ານ.

ຂ້ອຍຂໍຂີ່ລົດຟຣີຜ່ານ Iraq ແລະ Iran.

ຂ້ອຍເດີນທາງຈາກ Iran ໄປທາງ Pakistan.

ຂ້ອຍໄດ້ປະສົບໂຮງໝໍ, ຊາຍແດນ, ສະຖານີຕຳຫຼວດ, ລົດເມໄລຍະໄກ, ເຮືອນຄົນແປກໜ້າ, ຄວາມໃຈດີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ, ຄວາມຢ້ານ, ຄວາມໂດດດ່ຽວ, ແລະຊ່ວງເວລາທີ່ຂ້ອຍບໍ່ອາດວາງແຜນໄດ້.

ແລະໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍມາຮອດ Laos.

ເດີມຂ້ອຍວາງແຜນຈະພັກ 10 ມື້.

ແທນທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ສ້າງຊີວິດຢູ່ບ່ອນນີ້.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າຖາມຂ້ອຍວ່າ:

“ນີ້ເປັນເລື່ອງຄວາມສຳເລັດບໍ?”

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້.

ຂ້ອຍບໍ່ຢາກຮີບເອີ້ນມັນວ່າຄວາມສຳເລັດ.

ເພາະຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍຢູ່ເທິງທາງ.

ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍມີມື້ນີ້ ອາດເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງບົດຕໍ່ໄປໃນຊີວິດຂ້ອຍ.

ສືບຕໍ່ຕໍ່ສູ້.

ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຢາກປະໄວ້ແທ້ໆ ບໍ່ແມ່ນພຽງເລື່ອງເລົ່າ

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຂຽນທັງໝົດນີ້ເພື່ອບອກຄົນວ່າຂ້ອຍເກັ່ງປານໃດ.

ກົງກັນຂ້າມທີ່ສຸດ.

ຂ້ອຍພຽງຫວັງວ່າມື້ໜຶ່ງ ຄົນທີ່ຮູ້ສຶກແບບທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຮູ້ສຶກ — ສັບສົນ, ຢ້ານ, ບໍ່ມີຊັບພະຍາກອນຫຼາຍ, ແຕ່ຍັງບໍ່ຍອມປະຖິ້ມຄວາມຝັນ — ຈະອ່ານຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແລະເຂົ້າໃຈບາງສິ່ງ:

ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າເສັ້ນຊະນະຢູ່ໃສ ກ່ອນຍ່າງຂັ້ນທຳອິດ.

ບາງຄັ້ງ ເຈົ້າພຽງຕ້ອງຍ່າງຂັ້ນທຳອິດນັ້ນ.

ເມື່ອຂ້ອຍອາຍຸ 12 ປີ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຊີວິດຈະພາໄປໃສ.

ເມື່ອຂ້ອຍຂາຍ simit ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍຈະດຳເນີນການໂຮສເທວ.

ເມື່ອຂ້ອຍຢືນຢູ່ໃນ “Şahinoğlu AVM” ນ້ອຍໆ 10 ຕາແມັດຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍຈະດຳລົງຊີວິດຫ່າງຈາກບ້ານເປັນພັນກິໂລແມັດ.

ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄປ Dubai ຂ້ອຍຢ້ານຈົນຮ້ອງໄຫ້.

ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄປ India ຂ້ອຍກັບຄືນເພາະຄວາມເຈັບປ່ວຍແລະຄວາມຢ້ານ.

ແຕ່ຖ້າຂ້ອຍຢຸດຢ່າງສິ້ນເຊີງເພາະຄວາມລົ້ມເຫຼວເຫຼົ່ານັ້ນ ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ Laos ຂຽນຄຳເຫຼົ່ານີ້.

ຊີວິດອາດຈະບໍ່ເຄີຍໃຫ້ເຈົ້າເສັ້ນທາງທີ່ຊື່ສົມບູນ.

ບາງຄັ້ງ ເຈົ້າຈະລ້ຽວຜິດ.

ບາງຄັ້ງ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຖອຍຫຼັງ.

ບາງຄັ້ງ ເຈົ້າຈະຫຼົງທາງ.

ບາງຄັ້ງ ເຈົ້າອາດຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ໄດ້ບັນລຸຫຍັງເລີຍ.

ແຕ່ບາງທີ ເສັ້ນທາງທີ່ເບິ່ງແລ້ວເສຍເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ ກຳລັງພາເຈົ້າໄປຢ່າງງຽບໆ ຂັ້ນຕອນຕໍ່ຂັ້ນຕອນ ສູ່ບ່ອນທີ່ເປັນຂອງເຈົ້າແທ້ໆ.

ມີສອງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຍັງເຕືອນຕົນເອງຢູ່.

Kader, çaba göstermeye devam eden insanları destekler. ໂຊກຊະຕາອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ຜູ້ທີ່ພ້ອມເຮັດວຽກເພື່ອສິ່ງທີ່ຕົນເອງຕ້ອງການ.

ຖ້າເລື່ອງຂອງຂ້ອຍສາມາດເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວເຊື່ອໃນຄວາມຝັນຂອງຕົນເອງອີກຄັ້ງ ແລ້ວຂ້ອຍເຊື່ອວ່າຄວາມຍາກລຳບາກທັງໝົດຕາມທາງ ໄດ້ພົບຄວາມໝາຍຂອງມັນແລ້ວ.

ຖ້າເຈົ້າຢາກຮູ້ເພີ່ມກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງຂ້ອຍໃນ Laos, ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍປະເຊີນໃນທຸກມື້, ແລະວ່າການເດີນທາງນີ້ຈະພາຂ້ອຍໄປໃສຕໍ່ໄປ ເຈົ້າສາມາດຕິດຕາມການເດີນທາງຂອງຂ້ອຍຕໍ່ໄປໃນ Instagram ແລະເບິ່ງເລື່ອງເຕັມໆໃນ YouTube.

ເລື່ອງຂອງຂ້ອຍຍັງບໍ່ຈົບ.

ຈິງໆແລ້ວ ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າມັນພຽງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າມີຄວາມຝັນຢູ່ຕອນນີ້ ຢ່າປະຖິ້ມມັນພຽງເພາະເຈົ້າຢ້ານລົ້ມເຫຼວ.

ຢ່າຄິດວ່າຄວາມຝັນຂອງເຈົ້າບໍ່ມີຄຸນຄ່າ ພຽງເພາະຄົນອື່ນບໍ່ເຂົ້າໃຈມັນ.

ແລະຢ່າຕັດສິນໃຈວ່າຊີວິດເຈົ້າຈົບແລ້ວ ເພາະຄວາມລົ້ມເຫຼວຄັ້ງດຽວ.

ໄປຫາຊີວິດທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການແທ້ໆ.

ແລ້ວສືບຕໍ່ຍ່າງ.

ສືບຕໍ່ເຮັດວຽກ.

ສືບຕໍ່ຕໍ່ສູ້.

ແລ້ວພົບກັນໃໝ່.

ຈົນກວ່ານັ້ນ…